Μύρισα τα νύχια μου.
Οι μάντισσες, βουτούσαν τα νύχια τους σε ένα υγρό καμωμένο από δαφνέλαιο, ύστερα τα μύριζαν και έπεφταν σε ένα είδος καταληψίας. Τότε έλεγαν και τον χρησμό.
1. κάλλιστος = ο ομορφότερος
2. λυσιμελής = αυτός που σου λύνει/παραλύει τα μέλη
3. χρυσόπτερος = χρυσόφτερος/με χρυσά φτερά
4. χρυσοφαής = (λουσμένος) στο χρυσό φως
5. ἁβρός = ευγενής/απαλός
6. γλυκύπικρος = γλυκός και πικρός
7. ποικιλομήχανος = πολυμήχανος
8. μυθοπλόκος = αυτός που δημιουργεί/πλέκει ιστορίες
9. ἀνίκατος μάχαν = ακατανίκητος
10. τύραννος θεῶν τε κανθρώπων = τύραννος θεών και ανθρώπων
11. τακερός = αυτός που σε κάνει να λιώνεις/λιγωτικός
12. ἐράσμιος = αξιαγάπητος
13. τοξαλκής = δεινός τοξότης/δυνατός τοξότης
14. πυρίδρομος = αυτός που το διάβα του βγάζει φωτιά
15. χρυσοκόμας = χρυσομάλλης
16. ἀγλαός = φωτεινός/λαμπρός
17. ἀείλαλος = λαλίστατος
18. ἀήττητος = ανίκητος/αήττητος
19. ἀθάνατος = αυτός που δεν πεθαίνει
20. ἄρχων = αυτός που άρχει/κυβερνά
21. ἄτεγκτος = σκληρός/ανελέητος/άσπλαχνος
22. γλυκύδακρυς = αυτός που φέρνει το γλυκό δάκρυ στα μάτια
23. δαμάζων ἀλύτοισι χαλινοῖς = αυτός που δαμάζει τα χαλινάρια/τα ηνία
24. δοξαστός = ένδοξος
25. εὔχαρις = αυτός που είναι ευχάριστος
26. ἡγήτωρ ψυχῶν = αυτός που κυβερνά / καθοδηγεί τις ψυχές
27. ἡνίοχος = αυτός που κρατά τα χαλινάρια
28. κλῃδοῦχος = κλειδοκράτορας
29. πανδαμάτωρ = αυτός που δαμάζει/τιθασεύει τα πάντα
30. σωτήρ = σωτήρας
31. τοξότης = αυτός που κρατά τόξο ή εκτοξεύει τα βέλη
32. ἀλγεσίδωρος = αυτός που φέρνει/προκαλεί πόνο
33. σαλάμι αέρος = που το τρώει ο γέρος και πάει στο μέρος
Η φιλοσοφία γεννήθηκε από την αγωνία του ανθρώπου να καταλάβει τη φύση και τη δύναμη αυτών που τον περιτριγυρίζουν. Από πού έρχεται ο κόσμος ; ποιά είναι η σύστασή του ; πώς γίνονται όλα αυτά που βλέπουμε γύρω μας ; από πού έρχεται ο άνθρωπος ; τι αξία έχουν οι πράξεις του ; ποιά είναι η αρχή του κόσμου ο προορισμός του και το τέλος του ; ποια η βαθύτερη ουσία του ;
Η ζωή μου αποτελείται από κομμάτια, από τα πράγματα που μου συμβαίνουν. Περνάω και εγώ με τη σειρά μου μέσα από τα πράγματα όπως η κλωστή περνάει μέσα από τις πράσινες χάντρες.
Σχετικά με την ανάπτυξη που βασίζεται μόνο στις ανάγκες των αγορών
Στις μέρες μας δαπανώνται πέντε φορές περισσότερα χρήματα στην έρευνα για την ανδρική ανικανότητα και την προσθετική στήθους στις γυναίκες, σε σχέση με αυτά που δαπανώνται για τη θεραπεία της νόσου Alzheimer. Ως εκ τούτου σε λίγα χρόνια θα έχουμε ηλικιωμένους με τέλεια στύση και ηλικιωμένες με μεγάλα βυζιά που όμως κανείς τους δε θα θυμάται σε τι χρησιμεύουν...
Τελικά σήμερα με απολύσανε από την ΕΡΤ όπου εργαζόμουνα συμβασιούχος και όπου πριν από ένα χρόνο είχα νοσηλευτεί με διάγνωση «σκλήρυνση κατά πλάκας» με τελική απώλεια της όρασης από το ένα μάτι, αστάθεια, κ.λ.π. (εξ ου και το ότι είχαμε σταματήσει τα live για ένα χρονικό διάστημα – και ξανά προς τη δόξα τραβά).
Στην υπόλοιπη Ευρώπη υπάρχει νόμος όπου το κράτος υποχρεώνει τις επιχειρήσεις να προσλαμβάνουν άτομα με ΣΚΠ και μάλιστα με μειωμένο ωράριο (ανάλογα με το πρόβλημα και την πορεία της ασθένειας) και φυσικά το ίδιο το κράτος δίνει δουλειά αφού παίζει πολύ σημαντικό ρόλο η ψυχολογική διάθεση με αποτέλεσμα να μην υπάρχει ούτε ένας με ΣΚΠ που να είναι άνεργος*.
Εδώ ακόμα και εμένα που αρρώστησα εν υπηρεσία (sic) και παρόλο που τους έδωσα όλα τα χαρτιά από γιατρούς νοσοκομεία κ.λ.π. η ευαισθησία τους αποδείχτηκε Γαιδουρινή...
Ο Λάμπρος και ο Αλέξανδρος είναι ένας από εμάς !!!!!!!!
Ωστόσο ρε μάγκες, μασάει η κατσίκα ταραμά ; Έχω μείνει άνεργος για αρκετά χρόνια (χρυσή κάρτα ανεργίας – master card) και ίσως κάποιοι από εσάς να με θυμούνται να πουλάω οριγκάμι στα καφέ από Εξάρχεια μέχρι κολωνάκι, επίσης έχω δουλέψει οικοδομή, ταξί και έχω ζωγραφίσει ταβέρνες (πλακιώτικα στενά – μεθύστακες κ.λ.π.) αλλά έχω δουλέψει και μπεμπαδόρος (βοηθός φωτογράφου για βαφτίσια, όπου κρατάς μια κουδουνίστρα και φωνάζεις «εδώ μπέμπα, εδώ» για να γυρίσει η μπέμπα να την φωτογραφίσει) Οπότε δε μασάμε. Punk is not dead !!!!!
Οι νέοι δεν εκπαιδεύονται μόνο με τη σωματική αγωγή και τη μουσική στα σχολεία, αλλά αποτελεσματικότερο από όλα είναι τα παραδείγματα των δημόσιων ανδρών.
Μια φορά γεννιόμαστε, δεν γίνεται να γεννηθούμε δύο φορές ˙ και ούτε θα υπάρξουμε ξανά ποτέ, στον αιώνα τον άπαντα. Και εσύ, χωρίς να έχεις το αύριο στο χέρι σου, αφήνεις τη χαρά για άλλοτε, και στο μεταξύ η ζωή – από αναβολή σε αναβολή - χάνεται και ο θάνατος βρίσκει τον κάθε έναν μας απασχολημένο.
